مثلا ، تأكيد بر احكام مالكيّتهاى شخصى در اسلام و دفاع از آنها و جانبدارى از آنها ، اجتهادى راستين نخواهد بود ، اگر جدا و بدون ارتباط باشد با همهء چيزهايى كه در بخشهاى ديگر احكام و تشريعات اسلامى آمده است ، يعنى آرمانهاى عالى نشر عدالت و اجراى قسط ، و « تعريف مال » ، و طرد مالكيّتهاى تكاثرى و زندگى تجمّلى و اسرافى ، و مركزيت بخشيدن به « مواسات » و « مساوات » ، و كوشش براى تحقّقيابى « اصل برادرى » در ميان مؤمنان - چنان كه قرآن كريم به تصريح بيان كرده است - و تعاليم قاطع فراوانى كه به مبارزهء با فقر و برانداختن احتياج و مسكنت فرامىخواند ؛ همچنين نمونه ياد شده از مصداقهاى اجتهادى درست نخواهد بود ، در صورتى كه آميخته باشد با ديدها و نگرشهايى كه با روح اسلام و دستورهاى آن سازگارى ندارد ، مانند چشم پوشى از آثار سوء مال فراوان - با وجود آنچه در قرآن و حديث در نكوهش پيامدهاى ويرانگر آن و لزوم طرد آن آمده است ، و به آن اشاره كرديم - و مانند غفلت از دردهاى محرومان و رنجها و محنتها و سختيها و مصيبتهايى كه تحمّل مىكنند ، و نديدن اين واقعيّت كه ثروت ثروتمندان موجب اين مصيبتها و فجايع است ، و مانند ناديده گرفتن آنچه در اسلام رسيده است در بارهء عزّت بخشيدن به مؤمنان با جلوگيرى از فقر و از دست رفتن دين آنان در نتيجهء فقر ، و سربلندى جامعهء اسلامى با برافراشتن پرچم عدل و داد در سراسر آن ، و محبوب ساختن دين خدا در نظر مردمان ، بويژه مردمان دور دست و محرومان و ناكامان ساكن سرزمينهاى مختلف زمين ، از مستضعفان و ستمديدگان . پس اسلام لازم است كه به صورت جامع و زنده و صادقانه و قاطع و غير مرتجعانه فهميده شود ، با بهترين گونهء فهم بيدارانه ؛ و احكام آن بايد با اجتهادى استنباط شود جهتدار و گرايش ناپذير ، تا علماى دين بتوانند در برخورد با « حوادث واقعه » ، بخصوص در ميدان اقتصاد و